Wat hebben een Nissan GT-R en een BMW M235i met elkaar gemeen? Op het aantal cilinders na, relatief weinig,Buiten dat ze op hetzelfde moment op de Volante parking stonden en voor ons elk excuus voor een roadtripje goed genoeg was. Maar je kan je wellicht meteen de vraag stellen: Welke van deze volbloed sportwagens is de leukste? De lichte jankende Duitser of de angstaanjagend snelle Japanner? Als ware onderzoeksjournalisten scheurden we onze kustlijn af om het uit te zoeken. Door Gregory Eyckmans & Frederik Herregods

Het Nederlandse Breskens is het decor voor de start van onze trip. In de komende 150 kilometer zal menig kustdorp, haven en polder flink opgeschud worden door het gehuil en gebrul van twee zescilinders. Beide wagens mogen dan wel het zelfde aantal zuigers hebben en alle twee zwart zijn, ze kunnen ze niet meer van elkaar verschillen. Uiteraard is de Nissan GT-R een coupé en de M235i een cabrio maar dat is eerder bijzaak. De formule voor beide wagens is radicaal anders. De GT-R draait om grip, power en technologie. De BMW M235i is een klassiek recept en zet in op speelsheid en een rij-ervaringen is misschien wel meer een drivers car. Maar is techniek en power alles? Of laten we ons verleiden door de het eenvoudige recept van de BMW.

20150805_untitled_0236

Maar genoeg getreuzel tijd voor actie! Onze trip start in Nederland op het puntje waar de Schelde de noordzee invloeit: Breskens. Daar nemen we meteen een goede start en laten de knappe Nederlandse kustlijn achter ons en duiken de polders in. Naar goede gewoonte zijn de wegen bij onze noorderburen zo glad als babybilletjes en profiteren we van elke rotonde om de wagens dwars te gooien en hier en daar wat rubber achter te laten. Uiteraard laten we de autostrade links liggen en is Knokke onze eerste halte. Even kort flaneren op de place m’as tu vu en we zetten koers naar Zeebrugge. De grote open Haven biedt genoeg ruimte om de beentjes even te strekken en uit te zoeken wat onze wagens in hun mars hebben.

Frederik: Los van prestaties en power is de BMW natuurlijk ook de meest subtiele van de twee. De look van de M235i is wel sportief maar zeker niet zo dramatisch als de demonische Godzilla looks. Waar de BMW wél in uitblinkt is de afwerking en het interieur. BMW interieurs zijn, zoals we intussen wel gewoon zijn, smetteloos afgewerkt. Ons testexemplaar is voorzien van een, misschien minder subtiel, rood interieur maar is wel de ideale plaats om 150 km aan polderwegen af te malen. Het BMW M Sportstuur is net goed van grootte en dikte. De zetels zitten goed en ook alle bedieningen zitten op de juiste plaats en daarboven heb ik ook een oneindige hoeveelheid hoofdruimte en zit ik op de eerste rij om van de gillende uitlaatklanken te genieten.

Gregory: Wat de binnenkant van de GT-R betreft hebben we het gevoel dat we ons in een “rocketship” bevinden, en wanneer we met de voet op het gas gaan blijkt dat ook effectief zo te zijn. Alles is heel strak afgewerkt, heel clean maar voelt soms een tikje goedkoop aan zeker gezien de prijs van de GT-R. In het midden vinden we de “switches” om transmissie, ophanging en VDC (kort voor Vehicle Dynamic Control) aan te passen. Net als de kapitein van een vliegtuig klikken we elke schakelaar één per één naar boven tot de rode “R” lampjes branden. Verder is er nog een klein touchscreen, waarin zowel de GPS, radio, als alle parameters van de GT-R op worden weergegeven. De korte en kleine pook bevindt zich centraal, maar wordt enkel bediend bij het vertrekken. Tijdens het rijden kan je ofwel kiezen tussen het automatisch schakelen, of schakelen door middel van de “flippers” aan het stuur.

Frederik: Voorin de GT-R ligt misschien wel de strafste zescilinder op de markt. De gekke Japanners van Nissan wisten uit een 3,8 liter twin turbo V6 maar liefst 550 pk en 632nm koppelt knijpen. Dat zijn cijfers die we eerder verwachten van een twi tubro V8! Daarboven is de blok van de GT-R een knap staaltje OCD. Elke motor is door één ingenieur geassembleerd in een klinische ruimte en wordt perfect gematched met een één versnellingsbak. Er doen zelf geruchten de ronde dat elke GT-R zo individueel wordt afgesteld dat niet één exemplaar gelijk is en elke motor een unieke output heeft. Maar wat de GT-R echt zo speciaal maakt, is de manier waarop de motor via de integraal aandrijving al dat vermogen naar het asfalt stuurt. In de zogenaamde R-start mode accelereert de GT-R van o naar 100 km/u in een maag verpletterende 2,8 seconden. Door een naadloze harmonie van motor, dubbelkoppelings versnellingsbak, vierwielaandrijving en super sticky Dunlop banden is de acceleratie van de GT-R niet anders dan brutaal te noemen. Zelfs bij het hernemen in een hogere versnelling wordt je nog steeds in je stoel gedrukt. Er is altijd en overal koppel te vinden

Gregory: De BMW mag misschien lang niet zoveel vermogen bezitten als de GT-R, toch slaagt hij erin ons ook steevast aan het lachen te brengen en kriebels in de buik te bezorgen. De zes-in-lijn TwinPower turbo is enorm lineair, en dat gecombineerd met de snelle schakelbewegingen van de 8-traps automaat maken dat hij ook behoorlijk snel uit de startblokken weet te schieten. Voor de liefhebbers is er zelf een launch control functie. Als we doorheen de versnellingen razen, aarzelt hij dan ook geen moment. Desondanks het geen atmosferisch blok is zoals zijn voorganger (135i coupe) kan je er behoorlijk hoog mee in toeren gaan, en genieten van het geweldig mooie gejank dat hij produceert.

20150804_untitled_1005774

Nadat we tussen de havenloodsen onze banden van flink wat rubber hebben ontdaan, zetten we onze koers verder. Via de N34 passeert de gehele Belgische kust de revue. Van Blankenberge naar de Panne. Tot eigen en grote verassing heeft onze Kust verrassend leuke wegen.  In de Panne nemen we een kort stukje autostrade richting Duinkerke. Daar wacht onze de oudere karakteristieke haven van Duinkerke op waar we ons opnieuw ten volle kunnen uitleven.

Het olijke duo weet bij elke tussenstop meteen wat aandacht te trekken. Natuurlijk is Godzilla (de GTR) de grote publiekstrekker maar ook de M-badges op de M235i weten gretige ogen naar zich toe te trekken. 

De achterafweggetjes van de haven van Duinkerke zijn een plezier en slingeren tussen de loodsen heen en weer. De eind bestemming van onze trip is iets wet we zelf als “la plage du beton” doopten. Een kilometers lange betonnen dijk die een havendok van de Noordzee afscheidt. Boven op ligt de route de la Digue du Braek die de hele dijk afloopt. Maar de moedigen die vertrouwen hebben in hun remmen kunnen tot aan de zee rijden. 

20150805_untitled_0240

Frederik: De BMW is een echte plug ’n play machine. Je zou haast zeggen dat de M235i geschikt is voor alle leeftijden. In Eco Pro-mode of comfort-mode rijdt de BMW zoals elke 2-reeks. Stil en comfortabel. In Sport + mode wordt de kleine BMW echt wakker en begint de wagen al snel wat met zijn staart te kwispelen. In die Sport + mode ingeschakeld klapt de BMW nog steeds wel eens een steunwieltje uit om er hier en daar voor te zorgen dat je op een kruispunt geen pirouette maakt maar geeft je tegelijkertijd ook heel wat speelruimte. Met alle systemen uit laat de M235i zich van zijn ware aard zien. Met een “Scandinavian flick” laat de wagen zich maar al te graag dwars zetten nog voor de bocht en voelt nog steed zelfs zonder enig hulpsysteem veilig en beheersbaar. Het ideale speeltje op deze roadtrip.

Gregory: Op vlak van rijervaring is de Nissan een pak intimiderender. Alleen al de brutale acceleratie zal minder ervaren rijder afschrikken. Wie zegt dat een GT-R rijdt als een Playstation, is duidelijk nog nooit kort in de buurt geweest van ‘Godzilla’. Toegegeven, met alle elektronica ingeschakeld rijdt hij behoorlijk beschaafd – de brute acceleraties even niet meegerekend. Wanneer daarentegen de transmissie, ophanging en VDC (vehicle dynamic control)  in de “R-modus” worden gezet, kan het feest pas echt beginnen. Tot onze verbazing (en aangename verrassing) kwam de achterkant regelmatig even gedag zeggen bij een enthousiaste rijstijl. De GT-R is dus helemaal niet zo neutraal als je zou verwachten bij een vierwielaangedreven Japans monster. Bij het opzoeken van de limieten geeft de GT-R meermaals te kennen dat een goede basis stuurmanskunsten moet bezitten om de auto in bedwang te houden. Dat de auto “vanzelf rijdt”, is dus een mythe die bij deze ontkracht is.

Het oor wil ook wat en niets dan lof wanneer het gaat over de soundclip die de BMW produceert. Zeker bij een “koudstart” klinkt de M235i  brutaal en luid, en wordt meteen duidelijk dat dit niet zomaar een 2-serie cabrio is. Ook tijdens het rijden zorgt het gejank van de 3-liter voor een gigantische smile op het gezicht. Of je nu manueel schakelt of de automaat zelf het werk laat doen, bij het opschakelen word je keer op keer getrakteerd op een leuke plof. Het spreekt voor zich dat bij de minste zonnestraal het dak er af gaat, het geluid is gewoon té leuk. Tijdens het sportievere werk weergalmt het geluid mooi als je in de hoge toeren eventjes van het gas af gaat, wat het rijden alleen nog maar leuker maakt. Merk wel op, dit alles is in de Sport+ stand. Wanneer je ongestoord door het stadsverkeer wil rijden weet hij namelijk ook stil te zijn.

Frederik: Aan de twee uitlaatkanonnen die aan weerszijden onder de GT-R pronken, zou je meteen denken dat de Japanner een kleine atoombom op je loslaat. Maar niets is minder waar. Van onze twee metgezellen is de GT-R de stilste en moet hij steeds in volume onderdoen voor de kleinere en bedeesder lijkende M235i. De GT-R draait één en al om efficiëntie en extra toeters en bellen zoals kleppen in de uitlaat of artificiële “pops en bangs” zijn achterwege gelaten en wat je krijgt is een diepe lage grom met sissende turbo geluiden. In tegenstelling tot de prestaties is de GT-R op vlak van sound misschien wel het méést ingetogen.

Verdict:

Gregory: Ondanks dat beide wagens op geen enkel gebied met elkaar vergeleken kunnen worden, blijft het een enorm moeilijke keuze. Dat de Nissan GT-R sneller is, staat als een pijl boven water. In ons Belgenland zullen er weinig auto’s zijn die het zelfs maar durven opnemen tegen de stoplichtkoning. Met zijn brede voorkomen weet hij bijzonder hard te imponeren, en doet veel mensen omkijken en genieten van het zicht. Net zoals in de film, is de echte Godzilla behoorlijk angstaanjagend. Maak je gebruik van de ‘launch control’, krijg je het gevoel dat je wordt afgeschoten naar de maan. De Nissan blijft verbazen, en verdient gerust zijn plaats tussen Lamborghini’s, Porsches, …

Hoewel de BMW haast bijna op voorhand verloren lijkt tegen de GT-R, weet hij op veel manieren toch het verschil te maken. Om te beginnen is er het geluid, waar we gewoon geen genoeg van kunnen krijgen. Bovendien, en zeker niet onbelangrijk, is de M235i achterwielaangedreven. Zijn korte wielbasis maakt hem bijzonder speels en wentelbaar, en ondanks het feit dat hij “dakloos” is, beschikt het chassis nog steeds over de nodige stijfheid tijdens het betere bochtenwerk. David vs. Goliath was nog nooit zo’n spannende strijd als nu…

Frederik: Critici Claimen vaak dat de GT-R een droge en neutrale wegligging heeft, degene die dit beweren, hebben duidelijk nog geen meter achter het stuur gezeten van deze Godzilla. Het techniek achter 4-wielsysteem en resem differentiëlen die daarbij komen kijken verdient zoveel een Nobel-prijs voor de wetenschap. De GT-R weet het laatste beetje grip uit de weg te persen maar laat toch de achterkan heen en weer slingeren tegelijkertijd. iets wat doorgaans onmogelijk lijkt maar toch slaagt deze GT-R erin. Daarnaast is de GT-R ook de meest bruikbare sportwagen op de markt. Regen, modder of sneeuw zijn een makkie voor de Japanner. De BMW weet echter op een heel andere manier een evengrote grijns op ons gezicht te toveren. Het speelse maar voorspelbare rijgedrag zorgt ervoor dat je met de vingers in de neus elke bocht dwars kan uitkomen en is snel genoeg om zelfs enkele 911’s het moeilijk te maken maar natuurlijk lang niet zo snel als de machtige GT-R. Daarboven is het interieur een stuk geraffineerder dan dat in het Japanse monster.

Op  de openbare weg en op deze roadtrip is kiezen moeilijk. De technologiefreak in mij is verslaafd aan de power en kunstjes van de GT-R maar het pure en de charme van de M235i schudt dan weer de rijder in mij wakker. Om te illustreren hoe goed de M235i is zou de keuze voor mij een stuk eenvoudiger geweest zijn moest deze vervangen zijn door een M4 dan zou ik resoluut voor de GT-R gegaan zijn. De M4 is een geniale machine maar werkt minder in op mijn zogenaamde rij-spier die buigt voor de eenvoudige souplesse van de M235i en zo wordt deze toevallige combinatie een onmogelijke keuze.

 

Nissan GT-R Black Edition (MY 2015)

Motor: 3.8L twin turbo V6
Vermogen: 550pk
Koppel: 632 nm
0-100km/u: 2,8 sec
Topsnelheid: 314 km/u
Aandrijving: Integraal
Versnellingsbak: 6 traps automaat mét dubbele koppeling
Testafstand: 1232 km
Testverbruik:  14,6l/100km

Prijs vanaf €95. 700
Prijs testvoertuig €105.000

BMW M235i

Motor: 3l twi-air Zes in lijn
Vermogen: 326pk
Koppel: 450 nm
0-100km/u: 5.0 sec
Topsnelheid: 250 km/u
Aandrijving: Achterwielen
Versnellingsbak: 8 traps ZF automaa
Testafstand: 1092 km
Testverbruik:  12,3l/100km

Prijs vanaf €52.000
Prijs testvoertuig +/- €65.000

 

 

één antwoord

  1. » BMW M2: M tot de tweede

    […] (nu M240i) realiteit werd, maakte ik alvast kleine vreugdesprongetjes. Toen we een tijd geleden de M235i cabrio op roadtrip meenamen aan de zijde van de machtige GT-R aka. Godzilla waren beiden, ondanks de gigantische kloof in vermogen en prestaties, even plezierig om in rond te […]

    Beantwoorden

Geef een reactie