Door velen omschreven als één van de moeilijkste endurance races ter wereld, was de 24u van Zolder alreeds toe aan zijn 37e editie. En wat voor één… Daar waar we vorig jaar al terug mochten proeven van de gloriejaren van weleer, was de editie 2015 terug zoals in de “goede oude tijd”. Een bomvol startveld met 60 wagens, een nokvolle startgrid en volle tribunes bij de start met 25.000 toeschouwers, een mix van verschillende wagens, … De 24u van Zolder zijn terug van weggeweest!

Als kind was het altijd aan een droom om ooit aan de start te staan van die grootse 24u van Zolder, welke voor mij nog steeds de race van het jaar is. Om nu te zien hoe de sfeer terug leeft zoals vroeger, is gewoonweg magisch. Als je dan ziet dat grote kleppers als Markus Palttala (winnaar van de 24 Hours of Spa, de grootste GT race ter wereld) en BMW Motorsport met een fabrieksentry in de M235i klasse aan de start staan, kan de pret niet op!

GREY Volante-3639

Diezelfde Markus Palttala, vorig jaar nog gekroond tot beste BMW rijder ter wereld, racete in een niet zo ver verleden voor het Belgische JJ Motorsport – hetzelfde team waar ik vandaag voor uitkom. De auto van dienst: een BMW 3 serie van de vorige generatie, met een 2,5 liter erin. Het kampioenschap bestaat uit identieke BMW 325i’s van verscheidene generaties, en zag enkele jaren geleden het levenslicht als de BMW Clubsport Trophy. Het vermogen van de wagen schommelt om en rond de 200pk, en de auto’s worden allemaal getest op hun pk/gewicht verhouding om een zo eerlijk mogelijke strijd te hebben. Het materiaal is hetzelfde, het komt dus aan op de piloot die achter het stuur zit. In de Clubsport Trophy wordt niet alleen de basis geleerd, maar om hier snel in te gaan moet je echt flink hard trappen.

Voor mij begon het exact 2 jaar geleden, tijdens de 24u van Zolder 2013 in een Mazda MX-5. Tijdens Racingstars, een talentenjacht waarbij men op zoek ging naar jong bloed voor de autosport die niet over de nodige budgetten beschikten, maakten 4 dames en 4 heren kans op een zitje in de mythische 24u van Zolder. Na het succesvol doorlopen van tientallen proeven en opnamedagen, wist ik het te schoppen tot de beste 4 mannen en dus mocht ik plaatsnemen achter het stuur van de zwarte Mazda MX5. Na een foutloze eerste stint wist ik aan de vele aanwezigen mijn snelheid te tonen, en doorheen de race bleek ik dan ook de snelste man op de auto te zijn. We werden tweede in onze klasse nadat we een uur verloren in de pitlane door een mechanisch defect. Van het één kwam het ander en zo mocht ik niet veel later plaatsnemen in een BMW Clubsport Trophy. Dezelfde BMW waar het jaar voordien nog een zekere Maxime Martin, nu BMW-fabrieksrijder in de DTM, nog mee gereden had. Opnieuw een magisch gevoel, en bij mijn eerste optreden in de Clubsport Trophy was het meteen raak: de eerste zege was binnen.

Het klikte meteen met JJ Motorsport, en de keuze om na de winterstop verder te gaan was dan ook meteen snel gemaakt. Het team gaf mij de kans om weer enkele races te betwisten in de BMW Clubsport Trophy en mijn snelheid te tonen, en ook tijdens de 24u van Zolder kon ik weer laten zien wat ik waard was. Vertrokken vanop de 44e plaats algemeen baande ik mij een weg naar voren in kletsnatte omstandigheden, om uiteindelijk de top 20 binnen te duiken en van P6 naar P1 te gaan in onze klasse. Een incident vlak na de pilotenwissel deed onze kansen op een goed resultaat in rook opgaan, maar mijn optreden ging niet onopgemerkt voorbij. Dit jaar was het objectief duidelijk: een homogene line-up die in staat moest zijn om in deze zeer competitieve klasse een gooi te doen naar de zege. Na eerst Kobe en Wim Heroes, vervoegden later Pedro Bonnet en Christoff Corten ons team. Allen bakken ervaring in de endurance racerij, maar zoals al eerder gebleken: autosport is en blijft een mechanische sport…

Het weekend begon op een uitgeregende donderdag, waar de vrije training en drie kwalificatiesessies op het programma stonden. Aangezien de kwalificatie van mindere tel is in een 24u, besloot het team om ervoor te kiezen om niet voor een tijd te gaan. Als huisrijder bij JJ Motorsport kreeg ik de taak om remmen en banden in te rijden voor de 24u. Alles in functie van het team dus, en dat is ook wat je nodig hebt in zo’n wedstrijd. Het is van extreem belang dat iedereen in functie rijdt van het team. Het draait er om dat de auto op zondagmiddag aan de finish staat, en liefst zo hoog mogelijk. En dat begint al meteen van in de vrije training. Voor ego’s zijn er geen plaats, want iemand die persé de snelste tijd wil klokken door hard met het materiaal om te springen, kan wel eens resulteren in pech tijdens de 24u lange race. Met de neven Wim en Kobe Heroes, Pedro Bonnet en Christoff Corten  hadden we een rijke mix aan endurance rijders in huis. Een leuke en gezellige sfeer, maar vooral ook een zeer ontspannen sfeer.

Processed with VSCOcam with x1 preset

Tijdens de nachtkwalficatie werkten we allemaal onze verplichte rondjes af, welke nog altijd onder kletsnatte omstandigheden verreden werd. Het weer zat ons niet mee op donderdag, en voor het weekend werd enkel maar droog weer voorspeld. De auto werd al rustig klaargemaakt voor de race zelf, en uiteindelijk wisten we de  6e tijd in de klasse te rijden zonder forceren. Traditiegetrouw wordt er op vrijdag niet gereden, waardoor het team de tijd heeft om de laatste check-ups en wijzigingen door te voeren. Op zaterdagochtend wordt dan een laatste keer getest om te kijken of alles goed is, waarna het aftellen kan beginnen. De spanning begint op te bouwen, de mensenmassa begint toe stromen, en de adrenaline begint te pompen.

Na de laatste briefing ’s middags en de handtekeningensessie verzamelden we allemaal in de box om nog een korte pistop-simulatie te doen. Toen merkten dat de communicatie op de auto (radioverbinding tussen auto en team aan de pitmuur) een technisch defect vertoonde. Het noodlot sloeg al toe, nog maar voor de race begonnen was… Het team besliste dan om de auto niet naar de pre-grid te brengen, wat betekende dat we uit de pitlane moesten starten. De race was nog 24u, en er werd dan ook voor gekozen om de tijd te nemen om het euvel op te lossen in plaats van 24u zonder verbinding rond te rijden. Een beslissing die achteraf de juiste bleek te zijn.

De start verliep vrij rustig voor ons, en dankzij een prima uitgekiende strategie wisten we ons een weg voren te banen. Een heuse inhaalrace, maar wat voor één. Rond de klok van middernacht, nog voor ik moest instappen voor mijn eerste rijbeurt, lagen we al zeer comfortabel aan de leiding in de BMW Clubsport Trophy. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven, want na de start heb ik mij meteen teruggetrokken in de mobilhome om wat op te laden voor de lange nacht die ons nog te wachten stond. Slapen kan je echter toch niet, dus af en toe was het wel even de live streaming en live timing in de gaten houden; om maar te zwijgen van de berichtjes die ik tussendoor kreeg dat onze auto weer een plek geklommen was. Een onbeschrijflijk gevoel, en het echte werk moest nog beginnen. Ik stond ingepland om tussen 1u en 4u ’s nachts te rijden, een periode waarin volgens de statistieken het meeste ongevallen gebeuren in een etmaalrace. Na een korte douche om weer helemaal fris te zijn, stond ik om 10u ’s avonds al stand-by om in te stappen mochten er problemen zijn. Maar onze getrouwe #325 BMW deed het feilloos, en volgens planning kwam Christoff om 1u binnen om het stuur aan mij over te laten. “Geen risico’s, banden en remmen sparen” luidde het nog voor ik de baan op ging. Het komt er niet alleen op aan om geen problemen te krijgen, maar ook om zo lang mogelijk te blijven rijden. We waren inmiddels nog steeds met hetzelfde setje remblokken en schijven aan het rijden als waarmee we de race gestart waren…

Mijn stint verliep vlekkeloos, op een paar spannende momenten vlak voor mijn neus na. Het komt er echt op aan om het hoofd koel te houden, en verder vooruit te kijken dan de bocht die je op het punt staat om in te sturen. De aanrijding tussen de Radical RXC en de BMW 120d zag ik dan ook van mijlenver aankomen, en wist er goed op te anticiperen. Zoals gevraagd sprong ik spaarzaam om met het materiaal, maar toch wisten we onze voorsprong beetje bij beetje verder uit te breiden. We lagen perfect op schema, en  na de rijderswissel was het tijd om mijn bed op te zoeken. Al was het toch met een bang hartje…

GREY Volante-3247

Om 8u ’s ochtends werd ik weer wakker, en het eerste wat ik deed was de live-timing checken. Jawel… we lagen nog steeds zeer stevig aan de leiding en we waren de nacht goed doorgekomen. Althans, op een gebroken stuur na. Iets voor zonsopgang brak tijdens de stint van een van mijn teamgenoten het stuur door op één plek. De reserve auto (die achter de box stond), werd al klaargemaakt voor de operatie. Het stuur werd verwijderd, en onze auto kon binnenkomen om een nieuw stuur te monteren. Een euvel wat ons een ronde (amper 2 minuten) gekost heeft. Rond het middaguur zat ik weer stand-by om aan de laatste rijbeurt van 3u te beginnen. De wissel was net gebeurd, dus ik kon mij rustig aan tafel zetten om snel even wat te eten. Plots stormden de mechaniekers naar de box, waarna ik ook nieuwsgierig naar de box liep om daar onze auto aan te treffen… Motorkap open, vermogensverlies, geen servostuur meer en een kapotte distributieriem. Zeven ronden voorsprong hadden we, maar in een 24u race kan het snel gaan. Als sneeuw voor de zon verdween onze sterk uitgebouwde voorsprong. Terwijl de mechaniekers hard in de weer waren om de alternator te vervangen, sta je er als piloot machteloos op toe te zien… In plaats van rustig op het einde nog te consolideren en de auto aan de finish te brengen, werd het nu trappen om de eerste plaats terug te gaan opeisen. Een klein kwartier in de box, en onze auto was weer klaar voor de strijd. We waren al onze voorsprong kwijt en hadden 46s achterstand op de leider. Daarenboven hadden we ook nog te kampen met vermogensverlies, dus de kansen op de zege werden met de minuut kleiner… Echter kreeg de concurrentie een identiek probleem met het vermogen op hun auto. Alles werd uit de kast gehaald om een zo snel mogelijk tijd te rijden, en ronde per ronde kwamen we weer dichter. Vlak voor  de klok van 13u, wanneer ik terug in de auto zou stappen, lagen we weer aan de leiding. Het werden nog een lange en zware 3uren aan het stuur van de BMW.

Het werd een thriller van formaat, zo spannend dat zelfs Hitchcock hem niet kon bedenken… Opnieuw kreeg ik de auto in moeilijke omstandigheden, want de remmen (welke ’s nachts gewisseld waren) zouden wel eens roet in het eten kunnen gooien met een buitentemperatuur van 33,5°. Zoveel mogelijk op de motor remmen, de banden niet te zwaar belasten; en toch proberen om nog wat meer uit te lopen op onze naaste achtervolger (#9 Yokohama Power BMW). Het team hield me ook constant op de hoogte van waar de concurrentie zat, en indien nodig kon ik versnellen. Na de tankstop wisten we nog een beetje extra voorsprong te nemen, omdat de #9 nog een rijderswissel moest doorvoeren. De temperaturen in de auto waren inmiddels hoog opgelopen, en de airco stond uit. Dat kostte ons immers een tweetal seconden per ronden, en we konden ons niet veroorloven om tijd te verliezen.

Met nog een halfuur te gaan was de Yokohama BMW in zicht, en vanaf dan was het rustig cruisen naar de zege. Mijn hart klopte in mijn keel, zo voorzichtig heb ik nog nooit gereden. De zege lag nu zo kort binnen handbereik, dat ik ze echt niet meer verloren wou laten gaan. We kwamen uiteindelijk met de volledige top 3 in de BMW Clubsport Trophy gezamenlijk over de meet, iets wat de sfeer van de Clubsport Trophy kenmerkt. Één grote hechte groep die mekaar respecteert, heel mooi om te zien. De ontlading bij het overschrijden van de finish na 24u was dan ook enorm groot. Bloed, zweet en tranen heeft het ons gekost, maar het was het meer dan waard. In mijn eerste deelname tijdens de 24u wisten we toen al bijna onze klasse te winnen, maar de competitie in deze editie was 10x zo groot. Om in deze uiterst competitieve klasse te kunnen winnen in mijn derde editie, is dan ook echt een moment om nooit te vergeten. Zonder het snelle optreden van de jongens van JJ Motorsport, zowel voor als tijdens de race, had het ons nooit gelukt. Ook mijn teamgenoten ben ik zeer dankbaar, allen hebben ze netjes de orders opgevolgd en zeer professioneel met de wagen omgesprongen. Alleen op die manier win je etmaalraces.

Het was een ware uitputtingsslag voor mens en machine, zeker de laatste 3u in zulke extreme hitte. Het laatste uur ben ik dan ook puur op adrenaline blijven gaan, want het was de hele tijd lang snakken naar adem. De champagnedouches op het podium zorgden dan ook voor een welverdiende verfrissing. En wanneer je die beker in je handen hebt met “24 Hours of Zolder – 1st place BMW Clubsport Trophy” er op, begint het besef pas echt te komen…

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.