De Maserati Gran Turismo MC Stradale , het is een mondvol. Afgekort gaat hij door het leven als de MC Stradale en is de ongecensureerde, hardcore versie van populaire gran tourer. Deze Maserati is de “straatversie” van Gran Turismo MC Trofeo die wereldwijd de circuits onveilig maakt.  We vonden het daarom ook niet meer dan gepast om met deze wagen naar het lang vergeten circuit van Chimay te trekken.

De diep donker grijze Stradale die op onze oprit pronkt is de nieuwste incarnatie van de Maserati’s bruut. De jongste telg krijgt net zoals de Gran Tursimo Sport 10 pk meer dan zijn voorganger (460 pk) en ruilt de rolkooi opnieuw om naar twee fijne deren zetels. Maar de rest van het recept is nog steeds hetzelfde gebleven: Een brutale 4.7 liter V8 voorin , een dieet van 80 kg, carbon-keramische remmen ter grootte van vuilnisbak deksels, een MC-race gerobotiseerde 6-bak en Pirelli P-Zero Corsa banden om al dat geweld aan de grond te zetten.

Wanneer we ons in de Stradale nestelen, zijn we meteen volledig omringd door alcantara. De gele stiksels zijn een match met de gele remklauwen die zich onder de zwarte 20-duims velgen verschuilen. Waar we normaal een versnellingspook zouden tegenkomen, vinden we slechts twee knoppen: Eerste versnelling en achteruit. Verder trakteert de wagen ons op drie modes automaat, Sport en Race. Automaat spreekt voor zich maar vinden we een tikkeltje oncomfortabel aangezien de de ge robotiseerde MC-bak aan de agressieve kan durft zijn te zijn. Sport laat toe om de peddles te gebruiken en kan je met een klein trucje de schakel whiplash vermijden. Doornet zoals een handgeschakelde wagen te rijden en het gas te lossen als je schakelt zet je de bak minder onder druk en reageert de wagen een stuk minder op de verandering van versnelling. Dit maakt stads – en file verkeer een stuk aangenamer. Onmiddellijk voel je dat dit een wagen is die zijn benen wil strekken. Met een druk op de knop schakelen we de race-mode in en sturen we de neus richting Chimay. Op de display verschijnt een rood MC-R logo en nu kan de pret echt beginnen.

Op de display verschijnt een rood MC-R logo en nu kan de pret echt beginnen

De racemode toont de MC Stradale’s ware aard. De klepjes in de uitlaat gaan open en laten de Maserati ongeremd zingen, iets wat boven de 3.000 toeren meteen omschakelt naar brullen. We duwen het gas vol in een zien al snel alle zes versnellingen passeren bij elke klik aan een peddle worden we getrakteerd op kreun van de motor en een schop tegen de kont. Iets wat vanaf de eerste keer een grijns op ons gezicht tovert en later een problematische verslaving zal worden…

Bij het verlaten van de snelweg verkneukelen we ons al of de Waalse boswegen. Hier kunnen we echt ontdekken uit welk hout de Stradale gesneden is. Al bij de scherpe afrit richting chimay onthult de MC Stradale zijn ware aard. Zelfs met het gas stevig ingedrukt plakt de wagen tegen het asfalt. De stradale is geen kleine of lichte wagen, maar de perfecte harmonie tussen gewichtsverdeling, stijvere sport ophanging en de geweldige P-Zero Corsa’s zorgt voor een onvergetelijke rij-ervaring. Genageld aan de weg gooit  de Stradale zich met verbazingwekkend gemak van bocht tot bocht. De wagen geeft je ondanks de grote omvang, vertrouwen en reageert enorm voorspelbaar. Af en toe komen de achterwielen eens los, om je eraan te herinneren dat je met het gas ook niet teveel de idioot moet gaan uithangen.

Af en toe komen de achterwielen eens los, om je eraan te herinneren dat je ook niet teveel de idioot moet gaan uithangen.

Bij het aansnijden van een rotonde raakt het rechter voorwiel plots iets wat we op de openbare weg niet gewoon zijn, een rood-wit geblokte “curbstone” Tussen de velden verschijnt een pitlane gebouw. De grote Chimay-reclame borden boven de weg verraden meteen dat we onze bestemming hebben bereikt. Het vergeten circuit van Chimay. We stappen even uit en bewonderen iets, wat we alleen maar kunnen bestempelen als vergane glorie. Betonnen blokken en Heras-hekken verhinderen ons de toegang tot de, de met onkruid overgroeide pitlane.

We stappen terug de wagen in en doen een rondje. Het is zaterdag avond en de banen praktisch verlaten. Het hele circuit is nog min of meer in takt. We snijden de chicanes aan en zouden haast vergeten dat we op de openbare weg rijden. De rechter voet jeukt om tegen het tapijt gedrukt te worden. Maar we weten ons te beheersen. Al voelt het wel een tikkeltje vreemd aan om een richtingaanwijzer te gebruiken bij het verlaten van de vele chicanes.

Deze straten van Chimay waren al in 1926 de achtergrond van Grand Prix des frontrieres. Een auto-en motorrace. Dit event veranderde in een jaarlijks gebeuren en Chimay groeide snel uit tot het tweede populairste race-circuit van het land (na Spa-Francorchamps uiteraard). Het circuit onderging heel wat veranderingen en van het originele 10,8 km lange circuit (dat door het dorpscentrum van Chimay liep) bleef in 1996 slechts 4,5 km over.

Het circuit van Chimay was een snel circuit en bestond uit een aaneenschakeling van snellen bochten en lange rechte stukken. Dit maakte het circuit gevaarlijk en vaak zelfs dodelijk. Ondanks de chicanes die werden geïnstalleerd om de snelheid te verlagen, bleef het circuit slachtoffers eisen. In 2006, op de 80ste verjaardag van het circuit, werd de piste ongeschikt verklaard voor moderne competitie. Het circuit is een mijlpaal in onze nationale race-geschiedenis  en had enkele grote namen te gast zoals niemand minder dan James Hunt en Emmerson Fittipaldi. Jaarlijks worden er nog slechts één of twee oldtimer events en motorraces verreden maar ook dit jaar eiste het circuit drie(!) levens in een wedstrijd.

We verlaten chimay met een dubbel gevoel. Het is een plaats met zoveel geschiedenis, maar ook zoveel verlies. Het circuit van Chimay is een prachtige piste en we zouden niet liever doen dan de MC Stradale op de staart trappen. Maar het ontbreken van uitloopstroken en grindbakken of andere maatregelen die zoveel mensen veilig van het circuit doen terugkeren, houdt ons tegen.

Al is het maar om de jongste generatie eraan te herinneren wat voor “cojones” de oude garde had

Autosport is en blijft gevaarlijk. Gelukkig hebben in ons kleine landje met Spa & Zolder twee hypermoderne circuits waarmee we aan de top van de autosport mee blijven. Hopelijk blijft het circuit van Chimay ook bestaan. Al is het maar om de jongste generatie eraan te herinneren wat voor “cojones” de oude garde in de 70’ies had om over dit circuit aan meer dan 200km/u te scheuren.

Omdat we het toch niet kunnen laten, doen we, voor we huiswaarts trekken, een nog toertje rond het circuit. Wanneer we de wagen nog één keer door de chicanes jagen, brult de Maserati bij 7000 toeren een ode aan het circuit. Heel eventjes wanen we ons terug in de glorie jaren achter het stuur van een een Maserati Tipo 61 “Birdcage”.

één antwoord

Geef een reactie